Dinsdag 2 maart

's Morgens vroeg op om om 9.00 uur met de ferry mee te kunnen.

We hebben voor de eerste keer de bakkies uitgeprobeerd om te zorgen dat de hele groep bij elkaar bleef.

Prima overtocht van 40 minuten van Sotogrande naar Ceuta. Ook de paar kilometer naar de grens gingen vlot maar toen...

Begon eerst het hele ritueel met iedereen die een graantje mee wilde pikken. Eerst een mannetje dat de autopapieren vraagt. Die krijgt hij natuurlijk niet want dan loop je het risico dat je ze niet meer terug ziet of voor veel geld. Vervolgens komt er een groen papiertje tevoorschijn en geven we hem één van de 35 kopies die we gemaakt hebben van een lijst met al onze persoonsgegevens en de gegevens van de auto. Hij vult het papiertje voor ons in. En dan? Veel geld betalen. Euro ,euro, everybody give euro ! Uiteindelijk doen we dat maar in de hoop snel door te kunnen rijden. 2 Euro, en neem dan al die losse rommels, centen en stuivers ook maar mee. Eén mannetje tevreden. We wachten en verbazen ons intussen over de grote aantallen mensen die hier lopend en fietsend en met boodschappentassen via een poortje de grens over gaan. Verbazingwekkend hoeveel “mannetjes” hier aan de grens aan het “werk“ zijn.

Volgende ronde: De bus mag de grens niet over want de papieren zouden niet kloppen. Er wordt gepraat en onderhandeld. Allerlei mannetjes rennen druk heen en weer. Intussen groeit er een rij achter ons.

Nu willen ze toch maar de originele papieren van alle auto's zien, dus alle chauffeurs naar voren. De onderhandelingen over de bus vorderen niet echt.

Weet je wat ? Kom nu ook maar even met alle paspoorten naar voren dan zullen we die ook controleren. Intussen groeit er ook een rij naast ons.

De autopapieren en paspoorten worden goedgekeurd, en nu maar wachten. We repareren intussen op ons gemak mijn bril waar een neussteuntje afgebroken is met en deeltje van een bril die we bij ons hebben om weg te geven.

Onze voorbuurman heeft ruim honderd mini-basketballen gesponsord gekregen. Hij deelt er een paar uit en de grote mannen zijn als een kind zo blij. In een paar tellen staan ook al zijn collega's erbij en iedereen krijgt een bal.

Ook aan onze andere kant staat intussen een enorme rij. Ik begin maar vast aan mijn boek van 550 paginas.

Volgende bedrijf: de bus moet leeg! Hier hebben we laboratoriumbenodigdheden , 28 lcd-schermen voor scholen en wat ongeregeld goed. Halverwege besluit “het mannetje “ dat hij hier niet alleen over kan beslissen. Intussen zijn we 4 ½ uur verder. Na een hoop “gedoe” mogen we eindelijk vertrekken.

We spreken af bij de Marjane supermarkt in Tetouan waar we zo nodig wat inkopen kunnen doen en Dirhams opnemen of wisselen. Langs de weg groeit de bij ons zo kostbare mimosa als onkruid in grote verwilderde bossen. Een prachtig gezicht. We zien veel nieuwbouw en er wordt overal langs de weg druk geveegd en rommel opgeruimd die met de regen over de weg gespoeld is.  De Marjane blijkt een megasupermarkt in Franse stijl te zijn waar alles te krijgen is wat je maar kunt bedenken. Tussen die moderne opstelling staan de traditionele houten kuipen met versgemalen kruiden, gedroogd fruit, rijst en pastas te pronken en heerlijk te geuren. Onze bankpassen blijken hier gelukkig gewoon te werken.

We gaan ook maar meteen naar de Pizzahut want dan hebben we de warme maaltijd voor vandaag ook weer gehad. De verschillende routes worden besproken en afgewogen. Eén groep gaat “off-road” de rest gaat de gewone weg.

Eindelijk vertrekken we. Alles gaat vlot en halverwege besluiten we om het laatste stuk een kleinere weg te nemen en de rest waarschijnlijk te ontmoeten. De bakkies werden druk gebruikt want door de  slingerende bergweggetjes was er geen overzicht maar door elkaar tegenliggers/weg vrij te melden konden we snel passeren en schoten we goed op. Een schitterende route maar het werd intussen wel donker. Voor de spanning hoefden we niet off-road want we kwamen allerlei verrassingen tegen zoals gaten in de weg ter grootte van een komplete rijbaan, zandbergen die tijdens de wateroverlast van afgelopen weken de weg op gespoeld zijn, en “gewoon” slecht wegdek. Intussen werd de weg steeds steiler en bochtiger en de afgrond ernaast steeds dieper. De mercedes die het de hele weg al zwaar had vanwege 4 passagiers en gulle sponsors kwam met pech te staan. Hij ging bijna met zijn buik over de grond. De bodemplaat liet los en werd er onderuit gehaald. Een deel van de bepakking werd verdeeld over de andere auto's. Een paar kilometer verder hadden we een echt probleem. De “Benz” bleef staan met een kapotte schokdemper en een brandend remcontrolelampje. De enkele bewoners van deze verlaten plek kwamen hun hulp aanbieden . Het was intussen één uur 's nachts geworden. Alles werd gecontroleerd en provisorisch gerepareerd en we konden weer rijden. Eén van de behulpzame Marokkaanse mannen reed voor ons uit naar de doorgaande weg naar Fes waar we zouden overnachten. Nog 120 km! In Fes zelf konden we de camping niet vinden. Overal was nog te zien hoeveel neerslag er de afgelopen tijd gevallen was. Grote meren op plaatsen waar ze normaal niet lagen, veel water op de weg. Terwijl we aan de kant van de weg aan het beraadslagen waren stopte er een minibusjemet twee mannen erin om te vragen of ze ons konden helpen. Ze wisten waar de camping was en reden voor ons uit. Daar aangekomen was de schrik groot want alles stond onder water. Om kwart over drie werd de campingbaas uit zijn bed gehaald. De plaatsen voor de tenten bleken iets verhoogd en dus droog te zijn en om half vier lagen we in bed. Ideaal die opgooitentjes!! En ik was even vergeten hoe behaaglijk zo'n donzen nestje kan zijn zeker na zo'n dag. We spraken af om de wekker op acht uur te zetten en om negen uur te vertrekken. De Dukes zouden dan de stad ingaan om een nieuwe schokdemper voor de mercedes te zoeken.
 

Woensdag 3 maart

Voor wij weg waren waren zij alweer terug met een big smile. Ze hadden een Nederlandse Marokkaan gevonden die de onderdelen op voorraad had en voor 25 euro hadden ze er meteen maar twee meegenomen. Monteren zou een uurtje duren. En zo vertrokken we om 10 uur met de complete groep voor een schitterende tocht door Marokko richting Erfoud. Alles is nieuw en verbazingwekkend, het landschap, de mensen, de bebouwing. Het laatste stuk rijden we door het donker met gids door een zandvlakte naar de camping/herberg. Onderweg blijken we een auto kwijt geraakt te zijn. Gelukkig zijn de blauwe zwaailichten over de zandvlakte van veraf te zien en zo loodsen we de achterblijvers weer naar ons toe.

Donderdag 4 maart

Als ik 's morgens de gordijnen open doe zie ik een bedoeïenendorp. Mooi gezicht die donkerbruine tenten met kleurige lappen ertussen.

Het is schitterend weer en het ontbijt wordt buiten geserveerd. Heerlijke pannenkoeken, brood, cake, jam, honing , muntthee, koffie en natuurlijk een vers gekookt eitje. Vandaag voor het eerst blote armen en blote voeten !!

We rijden vandaag in twee groepen. Eén groep gaat met een gids de zandbak in maar de rest besluit dat we de afgelopen dagen genoeg meegemaakt hebben en om over de harde weg naar Foum Zguid te rijden.

Ook dit is weer een schitterende tocht door afwisselend landschap.

De vrouwen lopen steeds vaker gesluierd en soms zijn zelfs de ogen bedekt.

De Rocky van Herman en Jan blijkt slechte bladveren te hebben  en we besluiten om al in Zagora te overnachten. Er is een goede garage waar de auto netjes gerepareerd wordt.

Vrijdag 5 maart

We beginnen de dag met de ultieme kampeerervaring: proberen om mijn haar te wassen onder drie minuscule straaltjes koud water. Ineens weet ik weer waarom ik zo blij ben met mijn camper!

Maar goed, de aanhouder wint en een fris hoofd is toch ook wel weer lekker.

Vandaag vertrokken we om tien uur met vier autos voor een tocht door de zandpiste. Het uur van de waarheid!!

De rest van de groep heeft tot laat doorgefeest en een aantal autos moet na de tocht door het zand even nagekeken worden. Zij vertrekken dus wat later.

Voor wij het zand ingaan maken we nog een korte sight-seeing-tour rondom Zagora waar we een stukje echt Marokkaans binnenland zien. We passeren nog even een bouwplaats waar een nieuwe brug gebouwd wordt maar vandaag zorgt de oude lager gelegen ondergelopen brug nog even voor het nodige spektakel. Eén voor één steken we over met hoog opspattende golven.

In de zandpiste krijgt onze Rocky de kans om zich te bewijzen. We rijden allerlei soorten ondergrond, van “wasborden”  tot los zand, grote stenen, kleine stenen en hele steile hellinkjes naar beneden en ook weer omhoog. Hij doet het met gemak! We realiseren ons dat deze route voor de Transporter en de Mercedes niet te rijden zal zijn. Helaas hebben we geen gsm-bereik en kunnen we ze niet bereiken. Verder doen we het spelletje : zoek de afslag. De afslag is namelijk een nauwelijks zichtbaar spoor door nog meer zand en stenen. We missen er dus ook één maar gelukkig merken we dat vrij snel door de gps die we bij ons hebben.

In dit gebied zien we pas goed de constante strijd tegen natuurgeweld. Op plaatsen waar bij hevige regen een stroom was is de weg versterkt met betonplaten of zijn er bruggen aangelegd maar het grootste deel hiervan is alweer snel beschadigd of door het geweld van het water bij een volgende bui weggeslagen.  Op andere plaatsen heeft de stroom er intussen alweer voor gekozen om een andere weg te nemen.

Hier moeten we stukjes omrijden door de droge beddingen.

We realiseren ons hoe verwend we in west-Europa zijn. Ploegen, zaaien en oogsten met voldoende regen op vruchtbare grond. Hier wordt gezaaid en gebouwd maar de kans is groot dat je bij de eerstvolgende storm of regenbui weer helemaal opnieuw kunt beginnen.

Er wordt gewerkt aan het verharden van de weg van 140 km lang maar terwijl er nog gewerkt wordt staan onderweg steeds stapeltjes stenen die de weg versperren. We ontdekken al snel waar dit voor is: een aantal meters verderop ontbreekt alweer een stuk van de weg doordat de grond eronder weggespoeld is of omdat het water er alweer een gat in gelagen heeft dat soms wel een opening van een meter diep of meer over de hele breedte van de weg veroorzaakt. We leren om te letten op de stapeltjes stenen die meestal een “verrassing” aankondigen. Björn besluit om in Nederland nooit meer te klagen als de weg kapot gevroren is.

De temperatuur stijgt en we gaan naar de 26 graden. Tijd voor een rokje dus.

Het landschap is schitterend. Onderweg zien we dromedarissen, loslopende ezels, kuddes geiten en schapen en eenzaam in de verlaten vlaktes de bedoeienententen. Even een kopje koffie drinken bij de buurvrouw is er hier niet bij. Regelmatig duiken schijnbaar uit het niets ineens vrouwen en kinderen op. Ze herkennen de autos al en weten dat daar vaak iets te halen valt. Cor en Charles hebben grote zakken knuffels mee die royaal uitgedeeld worden.

Het is alweer donker als we na een schitterende zonsondergang in Tafraoute aankomen en we logeren in het hotel van Liesbeth, een bekende van Cor. Vandaag komt dat wel goed uit want er is een stevige ijskoude wind opgestoken en voor morgen is regen voorspeld. Het is 12 graden. Ook hier is weer heerlijk voor ons gekookt.

Zaterdag 6 maart

Vandaag hebben we een rustdag.Toch wel lekker tussendoor.

De ochtend wordt besteed aan ( een beetje) uitslapen( door de hele week vroeg op te staan ben ik nu ook om kwart voor zeven wakker en besluit ik om half negen maar op te staan), de rest van de e-mails beantwoorden, lekker lezen en luilakken. Björn controleert de auto en er blijkt een rubber bij een schokdemper verdwenen te zijn. We moeten dus even een garage gaan zoeken.

Na het gevraagd en niet gevonden te hebben komt er ineens een man op ons afgerend. Hij kent Cor van één van de eerste Challenges en herkende de Challengesticker op de auto. Hij rijdt op zijn brommertje voor ons uit naar een garage en assisteert bij de prijsonderhandelingen. De behulpzame garagehouder had het liefst de bladveren en de uitlaat ook meteen onderhanden genomen maar we houden het maar op het vervangen van het ene onderdeel.