Zondag 14 maart

Wat een luxe! We kunnen kiezen wie ons zijn gunsten mag verlenen, de Dukes, Edwin en Oscar of Jan en Herman en we gebruiken de extra veilige sleepkabel van Gert-Jan. Geweldig dat we zoveel hulp aangeboden krijgen. Dit draagt natuurlijk allemaal bij aan het echte Challenge – gevoel, stukken, afzien en improviseren. We maken een deal met de Dukes. Hun dynamo is kapot. De lege accu wordt in de Rocky gezet om op te laden en zij nemen onze volle accu en gaan ons slepen. Dat gaat prima. Er wordt rustig gereden en we hebben verder voornamelijk verharde weg. Op het laatste stuk na, vanwege gaten in de weg, is het goed te te doen.
Onderweg stoppen we voor de lunch in een klein dorpje en krijgen we de kans om de koopwaar die we tot nu toe alleen vanuit de auto zagen van dichtbij te bekijken.

Dan wordt de reis weer voortgezet. De mannen hebben in ieder geval voldoende sleepervaring opgedaan voor deze trip.

Lac Rose bij Dakar blijkt een superdeluxe resort te zijn met “hutten” met airco, zwembad, internet, motoren en jeeps die klaar staan voor tochten door de duinen voor het echte “Dakar-gevoel” enz enz. Bijna iedereen neemt een huisje maar wij besluiten om te kamperen, dat hebben we nog te weinig gedaan naar onze zin en het is hier heerlijk weer.
We laten de Rocky over aan de goede zorgen van John na hem met vereende krachten het werkterrein van de monteurs opgeduwd te hebben. We worden boven, op het terras , ontvangen met Senegalese blues: hello Jan, welcome Senegal, hello Viola, you very nice, welcome Senegal.
Iedereen is wel toe aan een verfrissing, in de auto was het 46 graden, en de sleepploegen van de afgelopen dagen hebben ook wel een koel drankje verdiend.
We worden nog even bij de auto geroepen. Om te kunnen kijken wat er kapot is moeten ze het onderdeel er uit halen. Geven we daar onze toestemming voor? Weinig keus dus het antwoord is ja. Een afspraak over de prijs, zoals ons geadviseerd is, kunnen we nog niet maken want daar moeten ze voor zien welke onderdelen er nodig zijn om de auto te repareren en hoeveel werk er in gaat zitten. We worden hier wel een beetje nerveus van, maar ja, het is niet anders. Cor heeft ons verzekerd dat ze je hier nooit het vel over de oren halen en ook John stelt ons gerust: He will make us a good price. Nou kost het vervangen van de koppelingsplaat volgens Christ-Jan ,de monteur die ook meerijdt, in Nederland rond de 1000 euro en hij schat dat het hier met het lage arbeidsloon zo rond de 500 zal uitkomen. Een flinke hap uit ons budget dus. Maar we kunnen natuurlijk geen auto in Gambia afleveren die niet rijdt en we willen zelf ook graag verder. Nog wat later lopen we de werkplaats op en de schrik slaat ons om het hart: 4 mannen onder de motorkap, één onder de auto en één bezig met de remlichten die het intussen ook niet meer deden. 6 Man tegelijk aan het werk, wat gaat dat kosten! En het motorblok? Dat hangt aan een schommel boven de auto te bungelen. Of we even willen komen? Ze hebben het gevonden...
Van de koppelingsplaat zijn verschillende stukken afgebroken. De monteur moet morgen om 6 uur met de taxi naar Dakar om een nieuw onderdeel te halen, original Daihatsu Rocky wordt hem op het hart gedrukt. Hiervoor heeft hij alvast 80 euro nodig. Daarna moet het nog gemonteerd worden. We beginnen nu aan te dringen want we willen niet voor verrassingen komen te staan. John gaat naar de monteur toe en begint te onderhandelen. Het gaat er even heftig aan toe. Dan komt hij naar ons toe en doet een voorstel: 60 euro for reparing, is that okay for you? Nou dat is very okay voor ons en opgelucht gaan we tegen het duin onze tenten opzetten.
's Avonds eten we eigen kooksels bij de tent, rijst met hachee en gemengde groente en zitten we nog een paar uurtjes lekker te kletsen. Als Björn in de tent gaat lezen ga ik nog even skypen met Ben en wat kletsen met een stel challengers die ook nog boven op het terras zitten. Ze hebben het plan opgevat om het nachtleven van Dakar te gaan proeven. Op advies van John zijn taxi's besteld en tegen twaalf uur vertrekken ze richting grote stad. Voor mij is het dan weer laat genoeg en ik kruip lekker in mijn tent.
Als ik nog even bij de auto kijk blijken de lossen onderdelen “gewoon” op de voorstoelen bovenop onze spullen geparkeerd te zijn. Zo doen ze dat hierin Afrika.

 

Maandag 15 maart

Vandaag lekker een vrije dag die we besluiten te verdoen met lekker lezen en misschien een duinwandeling.
We staan lekker op ons gemakje op en bakken in de zon pannenkoeken voor het ontbijt.
Als ik de ontbijtspullen in de auto ga halen, loopt op de parkeerplaats een mevrouw op een paard nerveus heen en weer te drentelen. Ze roept me toe : mevrouw, spreekt u Nederlands (what else in Senegal notabene). Haar aapje is op een wagen gesprongen en het touw dat hij om zijn nek heeft is ergens aan vastgehaakt. De mannen die daar rond lopen durven hem niet voor haar te pakken. Of ik even wil helpen? Als ik naar de wagen toeloop is het beestje intussen zelf alweer losgekomen en springt blij tegen me op en begint te knuffelen. De mevrouw op het paard organiseert tochten door de duinen. Helaas hebben we alleen maar autorijders bij ons.

Ik heb vandaag eindelijk op mijn gemak de site kunnen bekijken.
Gezellig al die betrokken berichtjes, leuk dat jullie allemaal meekijken!
Zoals je ziet, we genieten met volle teugen. Het is wel een raar gevoel dat we over drie dagen al op het eindpunt zijn terwijl het lijkt alsof we gisteren pas vertrokken zijn. Maar dan begint het mondharmonicaproject. Ik heb al bericht gekregen dat ze vol spanning wachten!

Groetjes aan iedereen,
Viola en Björn.