Dinsdag 9 maart

Grensovergang Mauritanië
Afgezien van de vele verzoeken om cadeautjes, verliepen de formaliteiten aan de Marokkaanse grens soepel. Daarna moesten we door een stuk niemandsland waar mogelijk nog mijnen uit de oorlog liggen. Stille getuigen hiervan zijn de vele autowrakken die we onderweg tegenkomen. We rijden onder begeleiding van een gids naar de grenspost van Mauritanië. Hier duren de formaliteiten weer “iets”langer en uiteindelijk staan we totaal toch weer zo'n 4 ½ uur te wachten.
Gelukkig is het stralend weer en kan ik lekker in de zon mijn boek lezen. Tsja dit is Afrika, een oefening in geduld. 's Avonds blijk ik voor de eerste keer enorm verbrand te zijn.
We overnachten op camping Aba in Nouachibou.

 

Woensdag 10 maart

Vanmorgen eerst even boodschappen gedaan voor de survivaltocht. Vooral veel flessen water, brandstoftanks en ook de jerrycans vol met diesel.
De meesten van ons kopen ook nog een speciale sjaal om hoofd en neus te beschermen tegen het zand. Rond 12 uur met gids vertrokken vertrokken voor de tocht door de woestijn. Op het punt waar we het dichtst bij Marokko zijn kunnen we nog even snel een paar sms-jes versturen.
Al snel komen we bij een plaats waar door de liefhebbers in het zand “gespeeld” kan worden.
Omdat de tocht goed opschiet besluiten we iets verder door te rijden dan de planning was.
Minder prettig aspect is dat onze koppeling streken begint te krijgen.

Challenge-humor: toch wel even wennen zo in de woestijn plassen. Goh dat is een grote plas! Daar komt vast meteen een plantje groeien! Antwoord: Weet je wat er komt groeien waar jij net zat? Een cactus!

De begroeiing verloopt van hier en daar een boompje, naar lage struikjes, naar zand, zand en nog eens zand. Schitterend!!! Tegen de avond strijken we neer op een duizend-sterren-camping in de woestijn. We worden getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Matthijs is jarig en na het avondeten zingen we met de hele club Lang zal hij leven met mondharmonica.
Daarna op verzoek nog een paar nummers op de chromaat laten horen met orkest uit de Ipod, en dat midden in de woestijn. Kan het nog idyllischer? Intussen waren ook de duizend(en) sterren aangestoken en konden we op zoek naar de Grote Beer en familie. Prachtig zo'n woestijnnacht!

 

Donderdag 11 maart

We staan om zes uur op om om zeven uur te kunnen vertrekken. Als ik even weggelopen ben om mijn tanden te poetsen is mijn tent weg als ik terug kom. Eerst denk ik dat Björn hem wel heel lief al ingepakt heeft, maar dan realiseer ik me dat hij nog in zijn tent ligt. Op dat moment komt één van de gidsen met een brede grijns de kring in lopen. We hadden geen tentharingen gebruikt en zolang je in je tent blijft liggen is dat geen enkel probleem met zo'n opgooitentje, maar ik had al mijn spullen alweer in de auto gegooid dus mijn tent was begonnen aan een eenzame tocht door de woestijn!!!
Als afscheid krijgen we nog een prachtige zonsopgang cadeau. We vertrekken op tijd en na een tocht gehuld in enorme stofwolken komen we aan het strand waar we een mooie plek vinden om te lunchen. Op plaatsen waar water heeft gelegen zijn mooie glinsterende zoutkorsten overgebleven die af en toe zo dik zijn dat ze een blauwe gloed krijgen. We zien flamingo's in zee staan. Rond een uur of drie vinden we een prachtige plek aan het strand. We zetten de tenten op en al snel ligt bijna iedereen in zee. De rest van de dag verloopt lekker lui met een boek en de benen omhoog. 's Avonds weer gezellig eten met Herman, Jan, Gert-Jan en Bertus, en weer lekker vroeg naar bed bij het ruisen van de oceaan. In de verte brandt nog een lekker kampvuurtje.
 

Sent: Friday, March 12, 2010 6:33 PM

Vanuit Nouakchott.

We hebben weer even internet, nog geen telefoon deze keer dus even iedereen weer bijpraten.

Toen ik even telefonisch bereik had had ik geen e-mail - en telefoon maar een paar minuten bij het voorbijrijden van een paal aan de Marokkaanse grens. Ik kreeg dus alles niet zo snel ge-smst.

We zijn inmiddels weer terug in de bewoonde wereld. 2 nachten in de Sahara gekampeerd. Schitterend!!! Eén nacht woestijn en één nacht strand. Straks meer. Nu even overal melden dat we weer in de bewoonde wereld zijn.

Het gaat prima hier, gezellig met Björn en verder echt genieten.

Groetjes,
Viola
 

Vrijdag 12 maart

Hoewel we pas om een uur of twee zouden vertrekken om bij eb een rotspunt te kunnen passeren is iedereen al vroeg op en worden de meesten tegen een uur of tien ongedurig. We besluiten om om elf uur te vertrekken en als het water nog niet laag genoeg staat een andere weg te nemen.
Bij de beruchte plaats aangekomen blijken we er inderdaad nog niet door te kunnen. Er vliegen hier zwermen nieuwsgierige grote libellen die van de ene auto naar de andere vliegen , even rondkijken en weer verder gaan. De Mercedes, Pajero en Patrol komen zonder veel problemen via het alternatief, een zandduin aan de andere kant van de rots. Maar dan.... Lopen een aantal pogingen van de ambulance mis. Alles bij elkaar zijn we zo lang aan het knoeien dat het eb geworden is en rijden de laatste auto's onder langs de rots. We maken nog een mooie tocht over het strand waarna we de banden weer bijvullen voor het vervolg van de reis over de verharde weg. De Rocky begint serieuze klachten te krijgen. Hij wil niet veel harder dan 90 meer. Aangekomen bij Auberge Sahara horen we van onze ploegmonteur dat de reparatie een dag gaat kosten maar dat het geen kwaad kan om er mee door te rijden als het niet erger wordt. Morgen om 9.00 uur moeten we de grens met Senegal over om op tijd bij de pont te zijn. We besluiten om niet het risico te nemen dat de hele auto morgen om acht uur uit elkaar ligt. Er komen geen echt grote wegen meer en we spreken af om met de hele groep het tempo aan te passen.
We hebben nog steeds geen telefoon, maar wel even internet.

 

Zaterdag 13 maart

Vandaag rijden we van Nouakchott naar St. Louis.
De excursie van vandaag is de grensovergang van Mauritanië naar Senegal. De koppeling protesteert nog steeds maar gelukkig past de groep zich aan ons tempo 80/90 aan. Het duurt even voor we op snelheid zijn en Rocky protesteert hevig als we een hellinkje op moeten. We weten hem met zachtheid en lieve woordjes nog een aantal kilometers te motiveren maar dan is het ineens echt op.
We moeten verder gesleept worden. Edwin en Oscar nemen die taak op zich tot we van de harde weg af gaan. Daarna nemen de Dukes het over. We informeren of het mogelijk is om de auto 's avonds te laten repareren maar dat wordt afgeraden. Het risico is te groot dat hij niet op tijd klaar zal zijn en niemand kent de monteurs hier.
We rijden door een natuurreservaat waar je je in de film Out of Africa waant. Vlaktes van oranje zand met struiken en boompjes, rietvelden. Baobab-bomen.
Aan de grens staat onze begeleider voor Senegal, John ons op te wachten.
Ondanks zijn inspanningen nemen ook hier de formaliteiten weer zo'n 4 ½ uur in beslag en zijn we een behoorlijk aantal euro's lichter als we in Senegal aankomen. Apart betalen voor controle van paspoorten, dan de autopapieren, dan de auto, en vervolgens betalen voor de auto zelf. Daarna mogen we 100 meter rijden en begint het hele verhaal opnieuw. Alleen moet hier ook nog een aparte autoverzekering voor Senegal afgesloten worden. We waren eigenlijk bang dat we met een kapotte auto het land niet in zouden mogen, maar omdat we binnen een paar dagen doorreizen is dat blijkbaar geen probleem. Dan mogen we eindelijk doorrijden.
Het landschap verandert van zand in vochtig met rietvelden (voor de daken van de hutten) en af en toe een rivier of een meer. Het is weer even wennen al dat groen.
De overnachtingcamping is in St Louis. Een eenvoudige, nette camping aan het strand met een buitenbarretje en : INTERNET! Eindelijk (na 5 dagen!) weer contact met de buitenwereld.
We ontmoeten hier ook weer de twee bussen die een stuk verderop met het pontje overgestoken zijn. We dachten dat wij aan de grens lang moesten wachten maar zij hebben er 8 ½ uur gestaan.... en nog meer euro's moeten achterlaten. In de bar is het nog een paar uur feest maar wij kruipen er weer lekker op tijd in. Heerlijk slapen met die branding in de verte.